We delen deze getuigenis van een springer graag met jullie zodat je kan leren van andermans ervaring. Zeg niet dat dit jou niet kan overkomen, maar stel je de vraag hoe je een gelijkaardige situatie kan vermijden.
Het was de derde sprong van een prachtig weekend in mei, waarop het eerste stralende weer van het jaar zich liet zien. Een heldere, blauwe lucht, perfect om met mijn wingsuit te springen.
Op dat moment had ik al 19 sprongen in mijn wingsuit gemaakt, en in totaal had ik 243 skydives op mijn naam staan.
De vorige sprongen (9 in totaal) van dit weekend waren redelijk comfortabel geweest in mijn Swift4. De vluchten verliepen stabiel, de exit verbeterde na de debriefing en mijn pull was ook stabieler.
Alles leek dus echt goed te gaan, tot het moment waarop het misging...
Het was de derde sprong van die dag. Zoals altijd had ik een plan in mijn hoofd, en ik controleerde en dubbelcheckte alles. Bij elke sprong voerde ik mijn noodprocedure minstens twee keer uit, zowel in de hangaar als in het vliegtuig.
Ik was de laatste die exitte. Mijn exit was stabiel, en het plan was om over te gaan naar een rugligging, zodat ik onverwachte onstabiliteit kon herkennen en erop kon anticiperen. Ik maakte een barrel roll en probeerde daarna over te gaan naar rugligging, maar dat lukte niet zo goed. Op dat moment keek ik op mijn hoogtemeter en zag dat ik op 7600 voet zat. Ik besloot een laatste poging te wagen om over te gaan naar rugligging. Ik draaide soepel om naar mijn rug en lag goed, maar toen ik weer naar buikligging wilde gaan, trok ik mijn arm in zonder te kijken naar de gewenste richting. Mijn benen werden licht en ik raakte in een zeer agressieve flat spin verzeild. Ik vocht om eruit te komen en belandde uiteindelijk zelfs head down, nog steeds spinnend. De krachten die op deze spin stonden waren immens... Ik zat 33 seconden lang in deze spin, van 7000 voet naar 1100 voet.
Door de omstandigheden had ik niet helder kunnen nadenken en was ik eigenlijk nooit naar mijn hoofdparachute gegaan om te trekken. Ik raakte in paniek en dacht alleen maar dat mijn beide parachutes in elkaar verstrikt zouden raken als ik de noodprocedure zou uitvoeren. Natuurlijk had ik in eerste instantie naar mijn hoofdparachute moeten grijpen. Alles gebeurde zo snel.
Ik verklaarde later dat ik alle alarmen had horen afgaan, maar nu achteraf ben ik daar niet meer zeker van, hoewel ik zeker weet dat het laatste alarm van de reserve wel afging. Alles ging zo snel.
Op het moment dat ik uiteindelijk stabiel op mijn buik kwam, had mijn automatische openingsapparaat (AAD) zijn werk gedaan en mijn leven gered.
Hebben angst en paniek me verlamd? Ik weet in ieder geval dat ik een tweede kans op leven heb gekregen dankzij het gebruik van de Vigil AAD. De Vigil stond ingesteld op +300 voet, waardoor ik wat extra tijd had om te landen. Als ik nog steeds aan het spinnen was geweest of boven een bewoond gebied had geopend, zou dit een heel ander verhaal zijn geweest, met een 58 seconden durende parachutevlucht.
Het leermoment van dit voorval is duidelijk: op 7600 voet had ik geen poging tot rugligging meer moeten doen. Ik had moeten blijven vliegen en me focussen op een goede opening van mijn parachute. Twintig sprongen stellen niets voor; je weet nog niets en je kunt nog niets... zeker niet als het misgaat. Overschat jezelf niet...
De grootste fout is natuurlijk dat ik nooit naar mijn hoofdparachute ben gegaan. Er is geen excuus voor, behalve misschien blinde paniek.
Of ik ooit nog zal teruggaan naar skydiven, is de vraag.
Ik kan alleen maar hopen dat mijn verhaal andere parachutisten/wingsuiters ervan weerhoudt dezelfde fouten te maken.
No comments:
Post a Comment